Deprecated: Function eregi() is deprecated in /public/sites/www.hammurabi.nl/administrator/components/com_sh404sef/sh404sef.class.php on line 3028
Deprecated: Function eregi() is deprecated in /public/sites/www.hammurabi.nl/administrator/components/com_sh404sef/sh404sef.class.php on line 3029
Deprecated: Assigning the return value of new by reference is deprecated in /public/sites/www.hammurabi.nl/plugins/content/plugin_googlemap2.php on line 99
Deprecated: Assigning the return value of new by reference is deprecated in /public/sites/www.hammurabi.nl/plugins/content/plugin_googlemap2.php on line 127
Deprecated: Function eregi() is deprecated in /public/sites/www.hammurabi.nl/administrator/components/com_sh404sef/sh404sef.class.php on line 3028
Deprecated: Function eregi() is deprecated in /public/sites/www.hammurabi.nl/administrator/components/com_sh404sef/sh404sef.class.php on line 3029
| Geschreven door Waan Yassen | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| zondag 04 oktober 2009 15:13 | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
![]() ‘Laten we vanavond gezellig met z’n allen uit eten gaan’ vraagt mijn vader aan mijn moeder. We hebben vandaag bezoek gekregen uit Sulaymany*; het zijn mijn opa, mijn oma, mijn twee tantes, mijn twee nichten en mijn neef. Mijn hart voelt goed en ik ben blij en vrolijk, omdat ik me erop verheug en zeker weet dat het erg gezellig gaat worden. Zodra we allemaal de auto instappen, vraag ik aan mijn nicht, met wie ik een hele hechte band heb, waarom ze er zo somber naar uitkijkt alsof ze er geen zin in heeft. Ze zegt dat ze zich niet echt goed voelt, maar weet zelf niet waarom. Ik vind haar maar raar……. Eenmaal in het restaurant aangekomen gaat mijn vader gelijk wat eten voor ons reserveren, omdat vooral mijn opa erg honger heeft. De sfeer in het restaurant is warm en vrolijk; ik zie kinderen die buiten aan het spelen zijn om zo de tijd te doden tot dat ze hun bestelling krijgen. Het is druk, maar toch ook rustig. Een half uur is voorbij gegaan en we worden nog steeds niet gevoed. Ik wordt langzamer hand een beetje ongeduldig. Waarom krijgen we ons eten nou eindelijk niet? Uit verveling vraag ik aan mijn nicht hoe laat het is en ze antwoord mij met: ‘’precies elf uur ’s avonds’’. Plotseling, zomaar opeens, hoor ik niks meer dan een harde knal….. Ik voel de grond trillen, alsof de wereld onmiddellijk vergaat. Kijkend naar de lucht zie ik de hemel gloeien van het vuur. Mijn hart klopt in mijn keel en ik besef eigenlijk niet wat er gaande is, tot op het moment waarop een man op staat en roept: ‘’au mijn hart……waar zijn mijn kinderen?…help mij alsjeblieft!’’. Angst stroomt mijn lichaam binnen, ik sta op en pak zo snel mogelijk de hand van mijn kleine zusje. Ik raak in paniek en weet niet eens waarom ik op dit moment alleen aan mijn zusje denk. Misschien omdat ze nog zo klein is en ik haar wil beschermen. Ik zie iedereen voorbij gillen en rennen voor hun leven nu het nog kan en ik voel langzaam een rilling door mijn hele lichaam heen gaan….. Bloed, overal zie ik bloed, ik voel het zelfs op mijn huid, neem het waar op mijn kleding en zelfs op de kleren van mijn familie. Ik zie het, dit is geen droom maar de harde werkelijkheid. Misschien ben ik wel gewond, maar besef ik het niet. Het is net alsof ik in een film ben beland die geen einde kent en waarin er voor het leven wordt gevochten. Ik hoor de sirene van de ambulance al aankomen, zie huilende mensen om me heen, onschuldige kinderen die gewond zijn geraakt en vraag aan God waarom dit nou moet gebeuren. Op dit moment zweeft er van alles door mijn hoofd: mijn toekomstplannen, mijn nog onbereikte doelen en mensen die ik liefheb…Nee!!..ik ben nog jong, te jong om dood te gaan….Nee!!…ik wil niet sterven! Ik ben bang, bang om als 14-jarige mijn leven te verliezen. Na ongeveer een half uur vind ik ondanks de drukte die er heerst eindelijk mijn familie terug bij de uitgang van het restaurant en vraag onmiddellijk en huilend of iedereen onder ons nog heel is. Ik zie hoe het bloed van de gewonden over onze kleding ,als druppels water, heen stroomt. We hebben echt geluk gehad, geluk dat wij zelf niets markeren, maar toch voel ik veel pijn van binnen. Pijn voor al die andere onschuldige landgenoten om mij heen en pijn voor wat ik nu van het leven moet verwachten. Weliswaar ben ik niet letterlijk gewond geraakt, maar de wond in mijn ziel is nog dieper.. Ik ben blij en God erg dankbaar voor dat ik vandaag de dag mijn eigen adem kan horen, want ik heb letterlijk de dood voor mijn eigen ogen gezien….. Sulaymany*: stadje gelegen in het Noorden van Irak (Zuid-Koerdistan) Deze column is een waar gebeurd verhaald, die ik zelf heb meegemaakt. Een bomexplosie te Erbil (2001).
Waan Yassen
Alleen geregistreerde gebruikers mogen commentaar plaatsen!
3.26 Copyright (C) 2008 Compojoom.com / Copyright (C) 2007 Alain Georgette / Copyright (C) 2006 Frantisek Hliva. All rights reserved." |
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||









